හිමිකමක් නැති

හිමිකමක් නැති සඳ
ළඟින් ඉන්නට ඉඩ නැත
තැවුල් කියනට නොතැවෙත
නේන බව වත් නොකියත!

http://minikavi.blogspot.com/2010/12/blog-post_8714.html

සෙවනැලි

ඇඟිලි තුඩු වල හැපී
අහිමි වන හැමදේම
දෑත පා රැකගන්න
නොහැකි වන හැමදේම
සෙවනැලිම නිති හෙලයි
දිවි මඟේ හැමදාම

සුභ අසුභ

දෑස තරයේ පියා
නුඹ ළයේ හිස හොවමි
මේ කඳුළු බර අඩුයි
නුඹ ළඟින් හිඳින තුරු

සුභ දසුන් දුක් වදන්
සමෝසම විඳ ගනිමි
මේ ලොවේ විස නැසෙයි
නුඹෙන් ඔසු ලැබෙන තුරු

jacaranda shade

මීදුමෙන් වැසුණු ලෙස
දම් පැහැති මල් පිපුණු
තුරු වදුල පෙනෙයි මට
නිදිබරවූ හවස් කල

අකුරු මැද රැඳුණු සිත
කවුළුවෙන් එපිට දුර
දම් පැහැති මල් අතර
පාව යයි විටින් විට

අකීකරු ගමන් යන
තවත් මේ වැනිම සිත්
එ’මල් ගොමු අතර මැද
මුමුණාවී රහස් රැස

මුතු කඳුළු

නින්දකින් අවදිවී
වලා පට මෑත් කර
සඳ එබුනි ලොව වෙතට
සිහින විසිරුවා දසත

ලෝකයෙන් වහන් වූ
අඳුරුතම එක් කොණක
මුතු බිඳක් ඇස ගැටුණි
විනිවිදින සඳ නෙතට

විහිදුවා මුදු කිරණ
දෑත පා සිඹ සැනෙක
සඳ වතට ලං කරන්
කඳුළු පිසලිය හනික

දුර සඳට ලොබ බැඳන්
මලක් පෙර එක දිනක
හෙලූ කඳුලැලි ගඟක්
මුතු වෙලා මේ ලෙසට

දෙකඩ වූ මුත් සිතම
මුතු බිඳත් හද සඟව
සඳ ලොවට එළිය දෙයි
කිසිත් නොවූ විරූ විලස

destiny?

දරා ගත නොහී මට
ඔය සෙනෙහෙ සුවඳ පොද
නොසිතු මොහොතක පවා
උතුරාවී කඳුළු නෙත

සංසාර පුරුදු ලෙස
නොවී නම් බැඳුනු සිත
හද ගැහෙන හඬ පවා
සිතට ළඟ කෙලෙස මට?

නුඹමය

සිත ළඟ
දැවටෙන
නැළවෙන
නුඹමය

කඳුලක
සතුටක
පැහැයත්
නුඹමය!

"පැතුම් නොපතමි"

සැඩ කිරණ වැදි
පෙතිත් මැලවුණි
හිතත් රිදි රිදි
සුසුම් ලං වුනි

හවස වට වැසි
රැසට තෙමි තෙමි
එමල හිනැහුණි
දුක නොදත් මෙනි

“පැතුම් නොපතමි
සිහින නොදකිමි”
සිහින් මිමිණිලි
මලෙන් මතුවිණි