කියාවිද?

සැනෙන් සසැලෙන
දෙනෙත් රවටන
වළා සිතියම ඇඳෙයි නුබ තල
බලා සිටියොත්
කඳුළු එන තුරු
කියාවිද මට නුඹ හිඳින තැන?

රහස් නොකියන
සීත පොරවන
සුළං රැළි මේ හමයි හැම අත
සඟවා ගතහොත්
දෑත එක්කර
කියාවිද නුඹ යළිත් එන දින?

in the moonlight

එක් කර පිණි බිඳු
මල් කෙමි ඔඩමට
තැනු මී මදිරා බී මත්වී
සඳ රැස් තැන තැන
වැතිරී නිදි අද
මල් පෙති පොරවා උණුහුම් වී

හුරු

ඉඳහිටක හඬවන
හැඬූ කඳුළුත් පිසලන
සිනහ මල් පළඳන
සුසුම් පිඹ යළි විසුරණ

හදවතේ සිව් කොන
ඇවිද මුල්ගල් සිටුවන
කටු ඇනුණු තැන් දැන
හෙමින් මල් පොඩි පුබුදන

ඇඟිලි තුඩු සිපගෙන
කවි බිඳිති පැළකර යන
නොකියනා වදනින
කතා දහසක් මුමුණන

ආදරෙයි නොකියන
හිතේ මැද උණුහුම් වෙන
පෙර පුරුදු සුවඳින
දිවිය පුරවා සැඟවෙන

රූ

දෙතොල හරහා
ඇඟිලි තුඩගින්
අඳිමි මතකෙන් සිනහ සලකුණු
දෙනෙත ගැඹරෙහි
කිමිද මොහොතක්
සොයා යන්නෙමි මතක විසිතුරු
අවුල් කෙහෙරැළි
අතර පැටලී
සුළං රැළි වෙමි සිඹින නිරතුරු
රුවක නතරව
අතරමං වෙමි
සිහිනයක් වී හෙටත් එනතුරු

පණිවිඩය

අතින් අදිනා දිය රැළිති හා
යා යුතුව ඇත බෝ දුරක්
බිඳක් නතරව නුඹ අසල හිඳ
රහස් ලෙස පවසමි යමක්
අතු පතර නැලෙවෙද්දී පෙරදින
මගේ ළඟට වී ගී අසන්
මගේ කොපුලත හාදු තැවරූ
පතක් ඇත තව මඟ බලන්
හෙට දිනෙක ඈ ආවොතින්
මේ ගං දියේ මා ගැන සොයන්
කියනු පෙම ලොව සදාකල් බව
අපට අප හිමි නැති උනත්

වැහි

දුර අහස ඇතිරුණ
වැහි බීරුමක සලකුණ
දම් පැහැම පුරවයි
බැලු බැලූ හැමතැන
අඳුරු වී යැයි රැවටුණ
සියොත් කැල තැතිගෙන
සෙවණක් සොයා පියඹති
ආ ගමන් අමතක කර
කුසීතව සැඟවුන
හිරු, පුංචි එළියකි දුර
වළා යහනක සැතපී
නේන බව වත් නොකියන

සලකුණු

මතකය මිස සැමරුම් නැති
පැතුමන් මිස සලකුණු නැති
නෙත පතුලත දිලිසුම මිස
නුඹ ගත් ඉඩ ලොව දන්නැති


-

so very far

නුඹ උරයේ උණුහුම් තැන
අමතක වූ සුසුමක් ඇත
වදනට නොහැරි දහසක්
රහසේම එහි ලියැවී ඇත
වැසූ කළ වුව නෙතු පිය
අවදිවන සේයා ඇත
සිනහා බිඳු ගෙන කැලතූ
නුඹේ ඇඟිලි සලකුණු ඇත