සිහින ගෙත්තම

මතකයට විසිකරන්නට නම්
හිත් නොදෙන මේ හාදු අහුරම
දෝතකට ගෙන කොපුල අද්දර
සඟවාගන්නම් රෑ පුරාවට...

කල්පයක් රැඳී අඳුර බිඳගෙන
කලා පිරි සඳ ලෙසින් පායන
නුඹේ සිනා වත ගෙත්තමක් වී
දකිමි මම හැම සිහින සළුවක...

....

සිනා සයුරක් අතර
කඳුළු බිඳුවක් රකිමි
කල්ප වැස්සට තෙමුණ
හදවතක් පිරිමදිමි

නොනිමි සීතලක් මැද
නිරතුරුව කල් ගෙවමි
ලෝකයට වහන් වී
කඳුළු කව් පද ලියමි

wishes

unbidden they arise
hiding in heartbeats...
whispering softly
of the sadness
of sweet longings...
vanishing into thin air
on the wings of
secret sighs..
wishes they are
“only if they came true!”...

නොලියනා කවි

කියන්..
නුඹ
දකිනවද...
මා
නොලියනා
කවිත්?

පෝදා කවිය

පෝදා ද වගක් නැති
මේ අඳුරු වැහි වළා
සඳේ රුව මකන්නට
හඬා වැටෙනා තරම්!!

සෙවනැල්ල

අත ළඟම සේ පෙනෙන
මායාව සිත දවන
නුඹයි සෙවනැලි දහස
ළඟ වුනත් ළඟ නොවන

එළිය සමගින් මැවෙන
අඳුර ළඟ සැඟව යන
නොපෙනුනත් ළඟින් ඉඳ
හිතට එබිකම් කරන

කිසිදිනක හිමි නොවන
කිසිදිනක වෙන් නොවන
තනිකමට තනි රකින
සෙවනැල්ල නුඹ සබඳ

සිත අරවින්ද

සිත් මලක පෙති සින්ද
කඳුළු නිති නෙත බින්ද
යුගයේ කටු කළලින්ද
වැසුණි සිත අරවින්ද

දහක් මුදු වදනින්ද
සිහින සුව පහසින්ද
නුඹ ළඟම සුව වින්ද
පිපුණි සිත අරවින්ද

plum blossoms

නූපන්න වසන්තෙට
ඇඟිලි ගනිමින් තුටින්
හිම පියලි පිස හමන
සුළං ඉවසා සිතින්
පොකුරකට තුරුළු වී
මුදු රහස් කොඳුරමින්
ප්ලම් කුසුම් පිපී ඇත
හෙටක අරුමය අරන්