වස්සානයේ අවසන

මේ වස්සානයේ අවසන
තුරු මුදුන පිපි කුසුමක
මුදු පෙති අතර ලියැවෙයි
මේකුළට කී පණිවිඩ

ඉඳහිට අහඹු දවසක
කොපුලත තෙමන වැහි බිඳ
නුඹේ සිත ළඟ ගලපයි
මගේ කඳුලක මතකය

හදේ කොණක හිඳිමි

සෙවනැල්ලක
සැඟවී හිඳ
නුඹේ සිත ළඟ නැවතී
හිරු පුපුරණ
මද්දහනක
නුඹේ දාහය නිවමි

නුපුරුදු නෙත්
දහසක් මැද
සැඟව පෙනී නොපෙනී
මතකය දුන්
විදුලි ඉරක්
නෙත රවටා මවමි

සත් සමුදුර
දුර නැති සඳ
සිනහ බිඳක් එවමි
වෙහෙසී සිත
නොසොයන් මා
හදේ කොණක හිඳිමි

මිලින

කහ පැහැති දුම්රිය
විදුලි රැහැනින් දිවි ලද
යකඩ රෝදෙට දැනුනද
පණ නල සිඳෙනු කුසුමක?

එකම හුස්මට දිව යන
නිමාවක් නැති ගමනක
මොහොතක් මැවී පෙනුනද
පැතුම් ගොන්නක් මියැදුන?

ගැහැට පිරි ලොවකට
කඳුළු නොසිඳුනු නෙතකට
කහ පැහැති දුම්රිය
නුඹ විය එකම සැනසුම

හැමදාම යන එන මඟ
සිල්පර කොටං සිඹ සිඹ
රතු මල් පිපෙයි ගොන්නක්
පර නොවී මෙහි කිසිදින

උදෑසන

හිනැහෙන විට නුඹ
කැල්මට සසලව
අලුයම අහසේ
තරුකැට මිලිනව

ගනඳුර දුරලන
පළමු අරුණ ඉර
ලෙස විකසිත වෙයි
නුඹ ළඟ මගේ සිත

මල්වල නිදිමත
පිස එන සුළඟක
දඟකම ගෙන එයි
නුඹ ගැන මතකය

නුඹ!

දෙතොලග
දැවටෙන
දඟ දෙන
හස නුඹ

හදවත
මන්මත්
කරවන
රස නුඹ

සිතුවිලි
කළඹන
නුපුරුදු
බස නුඹ

කවියක
පදයක
සැඟවෙන
යස නුඹ!

සඳ එළිය

කවුළු දොර දිලෙන්නේ
දුර හඳේ සෙවනැල්ල
දුර වුවත් ළඟ වැන්න
ළඟ වුවත් දුර වැන්න

කවුළුවේ වැතිර ඇති
සඳ එළිය දහර මත
කඳුළු බිඳුවක් රැගෙන
යළි අඳිමි ඔබේ රුව

ගඟ

මරේ ගඟ...

ඉවුරු ළඟ එක පෙළට
විලෝ තුරු හඬන,
දිය රැළිත් සසල,
කළු හංස පවුලක්ම
ආදරෙන් රකින,
ගඟ ඉහත තුරු හෙලූ
පත් හිසින් රැගෙන,
හෙමි හෙමින් ගලන...
පොඩි කවිත් කියන,
කලාතුරකින් දිනක
රුදුරු වී කිපෙන,
ඉවුරු බිඳ දමන,
කඳු කඩා හලන,
බොර වතුර වීසි කර
"මේ මමයි!" කියන,
දවස් දෙක තුන හඬා
ආයෙමත් නිදන,
කිසිත් නොවූ ලෙසින
කීකරුව රඟන,

මරේ ගඟ...
මා තුළත් ගඟක් වෙයි
නුඹ ලෙසම ගලන...

ලොවක් ඇත දුර

මතකයෙන් ගිලිහෙනා රූ හැම
උපදිනා තව ලොවක් ඇත දුර
මැකෙන පියසටහන්ද එක එක
එහි ළවැලි මත මැවෙයි නිතරම
දෙනෙත් පිස පිස ගැලූ කඳුලැලි
දොළක් වී එහි ගලයි බෝ දුර
සිත් සතන් මැද සැඟවූ පැතුමන්
මල් පොකුරු වී පිපෙයි තැන තැන

නුඹට මා අමතක වූ දවසට
මඟ සොයා යමි, හිස් පැසක් ගෙන
කඳුළු දොළ අස පුරුදු නිම්නෙක
මල් නෙලමි මම මාල ගෙතුමට