මායාව

හිමි වුනත් ළං නොවෙන
ළං උනත් හිමි නොවෙන
මායාව මෙයම වෙයි
ජීවිතය නම් කියන!!

සොයමි

පවන් රැල්ලක එතී
දඟ කරන් පාව යන
වරා මල් පියල්ලක
මගේ හදවත තබමි

හිස් අහස් කුස පුරා
දස අතම සැරි සරා
තුරු ලපළු මුදුන් වල
ගිමන් හරිමින් හිඳිමි

මගේ හදට හුරු සුවඳ
තව වරා මලක්‌ ළඟ
පෙති අතර සැතපිලා
සන්හිඳක් නිති සොයමි

උදෑසන

පිණි සිඹින මලක් ළඟ
නුඹේ සෙනෙහස තබමි..
උදා රැස් වළල්ලෙන්
දිදුලනා ලොව දකිමි..
වළා කැරළිති අතර
සැඟවෙනා රුව සොයමි..
සුළං රැල්ලක තබා
රහස් නුඹ වෙත එවමි..

සියවැන්න!

සමසක් පුරාවට
හද විල් තල මත
පිපි පියුම් අතරින
නුඹ නමින් සුපිපුණ
මෙයයි..
සිය වෙනි මහනිල..

කවි සිත් සිඳුණු හදකින්
කවි ගඟක් මවන්නට
එකව් දිය ලොව බෙදන්නට
නුඹ ළඟින් උන් බැවින
මෙකවි අස්වනු හැම
හිමිකරුත් නුඹමය!

අහිමි

කලාතුරකින් වුවද
නුඹ ගෙනෙන සතුට පොද
මගේ සිතට නුහුරු බව
ඉඳුරාම මම දනිමි
නුඹේ අත්ලත තබමි
ඉන් එකම සිනහවක්
මට අහිමි දෑතකට...
මට අහිමි සිනහවක්...

පහන

පහන් දැල්ලක් දකිමි
දිලි දිලී සසල වෙන
නිවෙන්නට තතනමින්
යළි යළිත් එළිය දෙන
අඳුරු තිරපට ඉරා
ලෝකයට දෙනෙත් දෙන
ඉන් තමා දැවෙන බව
දැන දැනත් නොනවතින

...

"රෑ ලියූ කඳුළු කවි
අරුණ හා වියැකුණිද"
නුඹේ හසරැල් ළඟදී
කඳුළු මැඬ සිනාසෙමි

නපුරු සිහිනයක් මැද
මංමුලා වී ගෙවන
මගේ දිවියේ රැය පමණි
නුඹට මම නොපවසමි

නොසැලෙමි!

රිදවා බලන්න...
නොසැලෙමි!