පාලුවට තනි රකිමි

කුණාටුව උමතු වූ
වස්සාන ඉසිඹුවක..
කවුළු දොර එපිට රූ
බොඳව ගිය නිමේෂෙක..
උණුසුම් වූ කුටිය තුළ
පාලුවට තනි රකිමි..
හදේ පිරි මේ සීත
කොහෙන්දැයි ගතු සොයමි..

.....

දහවලද රැය පුරා
දෙනෙත් නොවසා තියා
සිහින දුටුවෙමි නිතින
හදේ සෙවනැලි මවා

රුදුරු ගනඳුර ඉරා
නුඹේ දෙනෙත් දැල්විලා
හද කුටිය එකලු විය
දහක් එළි සේ දුලා

මෙතෙක් ආ මඟ පුරා
කඳුළු සලකුණු බලා
පෙරඹරෙහි නුඹ පිපී
නැකත් තරුවක් වෙලා

ළඟ ඉන්න...

දස දහක් සිනා රැළි
මුව මුවඟ සරසන්න...
සුවහසක් කතා පොඩි
නුඹේ කනට කොඳුරන්න...
උණුහුමට තුරුළු වී
සුසුම් රැළි සඟවන්න...
එළඹෙනා දිනක් වෙද
නුඹ මගේ ළඟ ඉන්න...

බිම්මල

වළ දැමූ අතීතෙක
දිරා ගිය හීනයක
පිපුණු බිම්මලක් වෙමි
හිරු සමඟ සිනාසෙන

කඳුළු ලකුණු

මෙතෙක් කල් මා
දෑත මිටි කර
සඟවා සිටියේ
සතුට, සිතුවෙමි
දෑත දිගහැර
බැලූ සඳ අද
තනිවූ කඳුලක
ලකුණු දුටුවෙමි

කවි උල්පත

කවි උල්පත් සිඳුන සිතක
හේබා ගොස් දැවුණු හදක
නුඹ ඇවිදින් රැඳුණු දිනෙක
සඳුන් සුවඳ දැනුණි සැණෙක

දිය රැළි සේම කවි පදවැල් ගලන දින
හසරැලි තොල'ග නිරතුරුවම රැඳෙන දින
සිහිනය අද්දරක නුඹ තනි රකින දින
එදිනයි ලොවම සොඳුරුයි මට දැනෙන දින

සිසිරයේ මල් කැකුළු

සීත සුළඟට බියව සසලව
පත් හැලුණු මේ කටුක අතු අග
ලොවට රහසින් කැකුළු මල් පොඩි
පිපෙන්නට වෙර දරන තාලය!

කලාතුරකින් එබෙන හිරු ඉරි
වෙතට මුළු හදවතින් පෙම් බැඳ
මොහොතකට අමතක කළා වද
තවම සිසිරය දුරුව නැති වග..?

....

නෙතු රිදෙන දුරක සිට
නුඹ එවන සුසුමකට
නෙතු පොඟන කඳුලකට
පෙම් බඳිමි හැමදාම...

ඉදින් මේ කැළඹීල්ල
සැනසිල්ල, ලතැවිල්ල
සිත සොයන නැළවිල්ල
සොඳුරු වෙයි හැමදාම...