විස කටු මැද

විස කටු මැද පිපි
මුදු පෙති සිපගමි
සීරුණු තොල්අග
සිනහම රඳවමි
මල මුදු සුවඳින්
රිදුම් ඉවතලමි
කටු වල පැටලුනු
සිහිනය සුරකිමි

තුති!

පිටු අතර මගේ කවි
රඳවන්න වෙහෙස වූ
නුඹේ අතැඟිලි සිඹිමි..

නුඹේ ළබැඳි බව ළඟදී
නෙත උනන කඳුළු කැට
ඉතින් සඟවා ගනිමි..

කිව මැන

මගේ සුසුමට
තවත් නුඹගේ
එකම සුසුමක් මුහු කරනු මැන
නුරා නෙතු අග
පිපෙන හැඟුමන්
සිහිනයක් නොව සපථ කළ මැන
හද කුටිය මැද
අගුළු ලාගෙන
නවාතැන් ගත් අයුරු කිව මැන
පැතුම් නුපදා
මතක අද්දර
දිවි ගෙවන'යුරු කියා දෙනු මැන

නෑකම

කවුළුවෙන් ඈත ඉම
නෙතු දිවෙන මානයේ
පුංචි කහ මල් ගැවසි
අති විසල් ගසක ඇත
වැටෙනමහා වැසි මැදත්
හෙමි හෙමින් හිස සලා
සිනාසෙන ඒ ගසට
ඈත නෑකමක් ඇත

දවසින් දවසට

හිරු පිපි අහසක
පැහැබර දවසක
කවියක් වී හිත ළඟට වෙලා
මොහොතක් හිනැහී
සිත යට කිමිදී
පාවී යනු මැන විලස වළා
ගනඳුරු අහසක
වැහිබර දවසක
සුසුමක් වී හදවතම වෙලා
මොහොතක් ලතැවි
සිහිනෙක දැවටී
ගිලිහි යනු මැන කඳුළු වෙලා

සදා ඉන්නම්

රළු පරළු ගල් අතර
කඩා වැටි තරුවක්ව
දූලි වැකි මංපෙතක
වැටුණු හිම කඳුලක්ව
රටා පිරි දිවිමඟේ
නොගැලපෙන ලකුණක්ව
සදා ඉන්නම් සිතේ
හෙලනු බැරි සුසුමක්ව

enough

words..
are all I have
and
words
will never be enough

rain and shine

හිරුරැස්ම එවන්නට
පිළින දුන් වසත් කල
තරහා වී විටින් විට
වැහි බිඳුම එවන හැඩ
නිරතුරුව සිනාසෙන
සොඳුරුතම නුවන් යුග
ඉඳහිටක නපුරු වී
විදිලියක් ඇඳෙන ලෙස