නුඹමය

සිත ළඟ
දැවටෙන
නැළවෙන
නුඹමය

කඳුලක
සතුටක
පැහැයත්
නුඹමය!

"පැතුම් නොපතමි"

සැඩ කිරණ වැදි
පෙතිත් මැලවුණි
හිතත් රිදි රිදි
සුසුම් ලං වුනි

හවස වට වැසි
රැසට තෙමි තෙමි
එමල හිනැහුණි
දුක නොදත් මෙනි

“පැතුම් නොපතමි
සිහින නොදකිමි”
සිහින් මිමිණිලි
මලෙන් මතුවිණි

ලොවම නවතියි

මතක අතරින් කැලතිලා
නොසිතු මොහොතක සැඟවිලා
නුඹේ සුවඳක් පාවෙලා එයි
පුරුදු සුසුමක දැවටිලා
කොපුල් තල දෝතින් වෙලා
සිනා මුව වෙත ලං වෙලා
එකම මොහොතක් හිඳිනු හැකිනම්
ලොවම නවතියි සසැලිලා

දින දින ගෙවමි

දෑස දැවෙන
නොපෙනෙන දුර
සිත තනියම ඇදුනි..
ගත මිස මෙහි
නතර වේවි
වෙන කිසිවක් නොමැති..
දෙපා වෙලූ
රැහැන් බරින්
හදවත තටු සිඳුනී..
ඉතින් තවත්
සිත නැතිවම
මම දින දින ගෙවමි..

තුරල් වැහි

සතර අත කළු කරන්
කඳුළු මිරිකන අහස
අහම්බෙන් ඇස ගැටුණි
සිනහා උතුරන දෑස
එකතු වී වලාකුළු
කියා තුඩ තුඩ රහස
රන් රුවැති ඉර මලට
තිමිර ඇරියා විගස

ගිම්හාන

ගහකොලද දළු සිඳී
සුළං රැළි නිදි වැදී
බරැති හුස්මන් පමණි
සතර අත ඇදි ඇදී
හිරු කිරණ මැද රිදී
මල් කැකුළු පණ අදී
ගිම්හාන මාසයක
තතු ඇසෙයි රැව් දිදී

chaos theory

ඒ සමනල තටුව හැර
වෙන සමනල තටුවක්
සසල විණි නම්..
නුඹම
වෙනස් කුණාටුවක් වෙනවාද ?

නමක්?

හදවතේ ගැඹුරු තැන
නිරතුරුව කැළඹවූ
දෙතොල් අග හස රඳා
නෙත කඳුළු පුරවලූ
මතක රැඳී පොතක් සේ
හුරුපුරුදු බව කියූ
සිතේ නුඹ ඇඳි ඉරට
මට නමක් පවසනු